Een wereldreis vanuit Terneuzen (naar Gent …)

Het was me het dagje wel.
Het liep in elk geval niet op rolletjes. Vooral de rolletjes van de NMBS niet.

Als ik zelf iets organiseer, probeer ik zelf altijd een half uur tot een uur eerder ter plaatse te zijn.
Sommige van de activiteiten die ik organiseer zijn soms redelijk ver van huis.
Dat uur eerder wordt ingebouwd, voor de bijna zekere noodzakelijke sanitaire stop na een lange reis.
De Bourgoyen-Ossemeersen zijn ook niet bepaald dicht bij huis en als je van extern vervoer afhankelijk bent, is het een wereldreis vanaf Terneuzen.

Dus de hele planning gemaakt:

10:40: Lijn 20 Connexxion naar Westerscheldetunnel Busstation (WST)
11:04  Lijn 6 Connexxion naar Zelzate Debbautshoek.
Maar vanwege de carnavalsoptocht in Sas van Gent worden daar alle haltes overgeslagen en kom ik veel te vroeg aan op Debbautshoek.
Ik had nog 50 minuten over, maar het was veel te koud om stil te staan/zitten en op Zelzate-West is niks meer binnen aanvaardbare afstand van de bushalte, waar je jezelf nog even warm kunt houden.
Dan maar te voet naar het busstation, Zelzate-brug over dus.
En daar had ik nog 13 minuten over. En inmiddels ook mijn verplichte warming-up achter de rug.
De loopafstand van Debbautshoek (bij de Jumbo) naar het busstation is namelijk 1,3 km en dus zo’n 18 minuten lopen.
Bij aankomst stond de bus er al en de chauffeur was in elk geval zo vriendelijk de deuren al open te doen, terwijl er op de lichtkrant nog “Pauze” stond.

Maar dit is dus lijn 55 van De Lijn: Zelzate – Gent Sint-Pieters.
Als je die helemaal uit moet rijden ben je 57 haltes verder. Het is dan ook de busrit in België, waar ik de grootste hekel aan heb. Want dat is geen busrit, dat is een sightseeing-tour.
Leuk als je daar zin in hebt, maar niet als je gewoon van A naar B wilt.

13:12 aankomst Gent Sint-Pieters, Trein naar Zeebrugge-strand (want die moer je hebben om in Drongen uit te komen), vertrekt elk uur om 13 minuten over het halve uur,
Tijd zat dus. Dacht ik, Ik had al in de app van de NMBS gekeken: vertrekt van spoor 11, op de schermen op het station: spoor 11.
Wonder boven wonder loop ik er in één keer naartoe. Zo bekend ben ik namelijk ook niet op dat station.
10 minuten voor vertrek door de omroepinstallatie:

“Spoor 11, spoorwegwijziging: de L-trein naar Zeebrugge-strand vertrekt vanaf spoor 5”
Sprintje getrokken, maar je moet wel weer eerst de roltrappen af. En die rollen te langzaam, dus je maakt er een gewone trap van n de sprint en dan moet je die andere trappen naar het juiste perron weer op.
Ik aangekomen op perron voor spoor 5.
Omroepinstallatie: “Spoor 5, spoorwegwijziging, de L-trein naar Zeebrugge-strand vertrekt vanaf spoor 9”
🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Dus weer een sprint getrokken.
Aangekomen op spoor 9: trein staat er nog, maar de deuren staan al geblokkeerd.
Nog een keer: 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Een uur wachten dus.
Uiteindelijk wel de trein van 14:43 kunnen scoren en gelukkig is de rit naar Drongen (waar de Cambio-auto stond) maar 5 minuten.

ALS JULLIE NOG EENS WAT WETEN, @NMBS, DIT WAS EN IS GEWOON ASOCIAAL!!!
Ik kan nog wel een sprintje trekken, maar hoe moet iemand met een rollator, scootmobiel of rolstoel dit doen?
Ik haalde het al niet met twee sprintjes …

Maar ik kwam dus wel veel later aan dan oorspronkelijk gepland.
Ik ben 5 uur onderweg geweest voor een rit – als je die met de auto zou doen – van drie kwartier vanaf mijn huis.
Dus ik was al niet helemaal vrolijk meer, al heeft niemand daar toen iets van gemerkt.

Stuurloos schip

Eenmaal aangekomen op het startpunt, blijkt op één na iedereen er te zijn die zich aangemeld had.
Afmeldingen had ik sowieso verwacht, want die zijn er altijd en aangezien er sneeuw voor die middag was afgegeven, haakten er best wel wat af.
Dus ging ik er vanuit dat de overgeblevenen die-hard wandelaars waren.

Niet dus.
Mijn “schip” werd dus enigszins stuurloos, omdat het redelijk begon te sneeuwen.
De hele groep kende ik al van andere wandelingen en ze lopen ook graag met mijn wandelingen mee (zolang ze niet nat worden, ben ik nu achter gekomen), maar ik had ook een nieuweling.
En die wilde wél wandelen en was ook gekleed op het weer (net als ik),
De “harde kern” wilde gelijk naar het café, dat ik als eindpunt in gedachten had.
De nieuweling en ik wilden wandelen.
Hoe houd je (en zeker als captain) iedereen tevreden, aangezien dit best wel een ingewikkelde manoeuvre werd?

Omdat het café op zo’n 600 meter van het startpunt lag, ben ik dan eerst meegelopen met de “harde kern” naar dat café.
Ik ben niet mee naar binnen gegaan en heb dan maar een stukje gewandeld met de nieuweling.
Niet de route die ik in gedachten had, omdat ik dan te lang weg zou zijn en iedereen uit het café ook al vertrokken.
En zoals je aan de plaatjes kunt zien, heb ik er geen spijt van dat ik wél een stukje gewandeld heb.
Ik ben dan uiteindelijk wel teruggelopen naar het café, waar ik met de “harde kern” de activiteit heb afgesloten.

De deining

Hoewel niemand er iets van gemerkt heeft, was het schipperen voor mij die dag erg vermoeiend,
Op 6 februari 2026 werd ik namelijk geblokkeerd door iemand die mij nauw aan het hart gaat.
Ik ga hier niet hypocriet doen, ik heb die blokkade volledig aan mijzelf te danken.

Alleen besef ik nu dat ik hiermee mijn eigen kleine Koude Oorlog heb ontketend. Een conflict dat ik nooit heb gewild, maar wel zelf heb veroorzaakt.

En in een Koude Oorlog zijn er geen winnaars, alleen een ijzige stilte die langer blijft hangen dan de sneeuw in de Bourgoyen.
Ik leer mijn lessen, ook als de deuren al gesloten zijn.
(Ja, dit is een AI-tekst, voor de kenner die daar dwars doorheen kijkt (net als ik),
maar het is MIJN emotie,

Ik wil dit uitpraten, het liefst face-to-face (letters zijn te kil en ik kan ze door de blokkade niet eens sturen …), zodat we de lucht kunnen klaren en hopelijk ook zonder wrijving weer aan elkaars activiteiten kunnen deelnemen.
Mijn bedoeling was zuiver, maar de uitvoering was lomp. De captain (ik dus) heeft de plank volledig misgeslagen.